Heel lang al, eigenlijk al jaren, maken we ons zorgen over onze zoon. Het zal jullie niet zijn ontgaan. En door al die zorgen zouden we bijna vergeten dat we nóg een kind hebben. Dit kind is anders dan onze eerste, tenminste: dat dachten we steeds. Maar nu we voor kind 1 de zaken steeds beter onder controle krijgen, komen we toch tot de conclusie dat ook nummer 2 wel de nodige speciale aandacht behoeft. Ook dit kind heeft een ontwikkelingsvoorsprong, en laat hiervan steeds meer zien. Nu kunnen we er niet meer omheen dat we daar rekening mee moeten houden in de voorbereidingen voor de start op een school.
De meeste mensen gaan niet opnieuw scholen bekijken voor het tweede kind: dit kind volgt gewoon de oudere broer of zus. Maar onze oudste zit thuis en op basis van wat we nu van de tweede zien, passen beide eerdere scholen ook niet goed bij ons tweede kind. Hoe kies je een school als blijkt dat de school waar de peuter destijds ingeschreven hebben nu niet passend meer lijkt?
Door onze zoektocht voor onze thuiszitter kennen we nu best wat scholen in onze omgeving en we hebben wel een wensenlijstje klaar voor nummer 2. Dus het plan was om eerst maar eens te gaan bellen voor een afspraak, zodat we konden ervaren hoe preventief scholen te werk willen gaan, en vragen konden stellen als: “Hoe kijken jullie aan tegen een ontwikkelingsvoorsprong in groep 1 en is vervroegd instromen misschien mogelijk?” Helaas kwamen we niet eens aan een inhoudelijk gesprek toe: alle scholen in de omgeving zijn al vol, zelfs op de wachtlijsten is geen plek! “U bent ook wel aan de late kant mevrouw, de meeste kinderen worden voor hun eerste verjaardag ingeschreven.” In een systeem met volle wachtlijsten blijkt weinig ruimte voor voortschrijdend inzicht.
En nu?
Tja, dat weten we dus niet! Onze zoekcirkel vergroten? Harder aandringen op een gesprek? We hadden zo gehoopt dat we nu bij onze tweede beter voorbereid aan het onderwijsavontuur konden beginnen, dat we konden voorkomen dat ook dit kind beschadigd raakt door niet passend onderwijs. Hoe? Dat weten we nog niet precies. Maar een goed gesprek met de school van onze keuze hoort er in ieder geval bij, en daarnaast zouden we graag vooraf bepalen of er al direct bij de start speciale aandacht nodig is. Of wellicht is eerder starten een optie?
Want wat zouden we graag voorkomen dat onze tweede moet doormaken wat onze oudste heeft doorstaan. En dan moeten we in ieder geval ervoor zorgen dat onze tweede niet het gevoel hoeft te krijgen dat het zich moet aanpassen, maar dat het zich mag verwonderen, het steeds nieuwe dingen mag leren, mag spelen met letters en cijfers en genoeg ontwikkelingsgelijken zal ontmoeten.
Wat zouden jullie doen?
