Als dit verhaal gepubliceerd wordt weten wij of onze oudste is geslaagd. Terwijl ik dit schrijf liggen naast me ballonnen, slingers en een nog onbeschreven kaart met de tekst ‘Trots op jou’ op de voorkant. Over een week horen we de uitslag van de examens. Ik kan niet geloven dat we eindelijk hier zijn aangekomen, dat het einde in zicht is. Van ouders die niets wisten van hoogbegaafdheid en die nietsvermoedend hun vierjarige vol enthousiasme naar school brachten, werden we ouders die meer van hoogbegaafdheid weten dan de gemiddelde leerkracht en die onderwijs zien als een plek vol goede bedoelingen, maar waar je als hoogbegaafd kind geluk of pech hebt. Wat hebben we veel geleerd..

Blijf naast je kind staan

Onze zoon wilde niet naar school. School waarschuwde ons dat we dit pad niet in moesten slaan en dat het allerbelangrijkste was dat hij naar school bleef komen. Voor ons stond een goede samenwerking met school in die tijd voorop. En dus drukten we door. Als ik nu terugkijk heb ik spijt van de keren dat ik mijn huilende zoon over de parkeerplaats van school sleepte. En van alle keren dat ik mijn mond hield om de lieve vrede te bewaren op school. Naar je kind luisteren betekent niet dat je ook alles op moet volgen wat het wil, en je inzetten voor een goede relatie met school is belangrijk, ook voor je kind. Maar verlaat nooit je plek. Blijf naast je kind staan. Luister naar wat hij je wil vertellen met zijn gedrag. Laat weten dat je er voor hem bent en blijft. Durf ‘die lastige ouder’ te zijn en de gebaande paden te verlaten, zonder de realiteit uit ogen te verliezen. Maar durf je kind ook liefdevol te begrenzen. En weet dat het nooit te laat is om ergens op terug te komen. 

Blijf weg van de slachtofferrol

Ik kan niet tegen onrechtvaardigheid en wil niet accepteren dat het er in de wereld niet eerlijk aan toe gaat. Dat ons onderwijssysteem geen gelijke kansen biedt voor iedereen. En dat een deel van de ouders, met kinderen die wel passen in het systeem, daarover z’n schouders ophaalt. Dat scholen maar moeizaam toegeven dat ze er ook wel eens naast zitten met hun blik. Onze zoon ervaarde school als onrechtvaardig en oneerlijk en zette zijn hakken in het zand. Het kostte bakken met energie en het veranderde niets aan zijn situatie. Toen wij onze eigen intense verontwaardiging leerden dragen, en ons zelf niet langer zielig vonden, veranderde er ook iets bij hem. ‘Als dit het spel is, hoe spelen wij het dan?’ werd ons motto. Het zou alles veranderen.

Heb vertrouwen in je kind en zijn pad

Vroeger vond ik cijfers belangrijk. Ik hield alle Cito-scores bij en in de brugklas vroeg ik vaker naar de prestaties van onze zoon dan naar hoe het met hem ging. Niet blijven zitten, minimaal een havodiploma en een vervolgopleiding hoorden voor mij bij een succesvolle toekomst. En die gun ik hem. Een voor een sloopte ons kind alle plaatjes in mijn hoofd. Ik zag dat je als hoogbegaafde ook tot je recht kunt komen op het vmbo en dat je heel veel andere wegen kunt bewandelen om te groeien, los van school. Als ik nu naar mijn zoon kijk zie ik dat de zorgen die ik had onnodig waren en hem zelfs belemmerden. 

Zoek gelijkgestemden

Als je kind afwijkt van de norm reageert je omgeving daar meestal op met een mening, verpakt in vragen. Of met twijfel (‘Is hij wel getest?’). En als je kind het moeilijk heeft zijn er maar weinig mensen die in staat zijn om echt te luisteren naar hoe dat voor jou als ouder is (‘Maar moet je niet gewoon..’). Ik ben selectief geworden in wat ik met wie deel. Vriendschappen zijn veranderd. Dat voelde met vlagen eenzaam en als rouw, maar uiteindelijk gezond. Ik ging op zoek naar ouders die hetzelfde meemaakten en er ging een wereld voor me open. 

Ken jezelf

Onze zoon heeft ons een grote spiegel voorgehouden. Om hem op weg te helpen was het nodig om naar onze eigen schoolloopbaan te kijken en de pijn van de aanpassing en het niet gezien zijn te doorleven. Pas toen ik dat stuk omarmde kon ik er echt voor hem zijn.

Focus op de positieve kanten van hoogbegaafdheid

Zonder dat hij het weet heeft onze zoon ons bij een leven gebracht dat past bij wie we zijn. Dat we het leven anders beleven dan veel mensen om ons heen, is niet langer iets wat verborgen moet blijven of anders moet, maar onze kracht en bijdrage aan de wereld. Ik geniet van zijn eigenheid en kijk nieuwsgierig en met vertrouwen naar de vervolgstappen die hij gaat zetten.