‘Ik geef dit advies bijna nooit, probeer mensen juist vaak in contact te brengen met hun gevoel, maar jou adviseer ik om iets minder te voelen.’ De therapeut van onze dochter kijkt me serieus aan. Ik lach, maar begrijp wat ze bedoelt. Niet omdat voelen het probleem is, maar omdat een intens gevoelsleven en een scherp rechtvaardigheidsgevoel het moeilijk maken om verder te gaan in een wereld die vaak ongevoelig en onrechtvaardig is.
Sinds een paar maanden volgt onze dochter voltijd hoogbegaafdenonderwijs en zijn we van school gewisseld. Na een zoektocht van jaren, met veel gesprekken op school en begeleiding door verschillende deskundigen die allemaal iets bijdroegen, maar nooit echt tot de kern kwamen, lijkt er nu iets te veranderen. We durven voorzichtig te zeggen dat we de juiste stap hebben gezet.
Maar er is veel gebeurd. Er is een bepaalde alertheid in mijn lichaam geslopen. Als de leerkracht op me af komt lopen na schooltijd schrik ik en verwacht gedoe. Totdat blijkt dat ze alleen even wil weten hoe het gaat. Ik praat minder met andere ouders op het schoolplein. Terwijl juist deze ouders weten hoe het is. Mijn systeem lijkt nog in de oude stand te staan. Alsof het er nog niet op vertrouwt dat het hier veilig is.
Onze dochter mist soms haar oude school. En tegelijk sluit ze op haar nieuwe school nieuwe vriendschappen en vertelt ze dat ze zich hier begrepen voelt. Ik herken het. Het is er allebei. Nu de rust terugkeert, komt er ruimte om te groeien, vindt ze haar nieuwsgierigheid naar de wereld terug, maar wordt ook alles wat er is gebeurd voelbaar. Alsof ze ontdooit.
Nooit had ik kunnen bedenken dat het veranderen van school zo’n impact zou kunnen hebben. Het is groter dan alleen een andere manier van onderwijs vinden en van plek wisselen. We waren gehecht aan de oude plek en aan het team, ook al begrepen we elkaar niet altijd. Met meerdere ouders hadden we vriendschappen opgebouwd; hun kinderen kwamen wekelijks bij ons thuis. We zijn iets kwijtgeraakt en niet langer onderdeel van een vertrouwde gemeenschap.
Het voelt als onzichtbaar verlies en heeft impact gehad op onze vriendengroep en familieband. Verlies wordt meestal aan de dood gekoppeld. Mensen die fysiek ziek worden, ontvangen hulp en steun. Voor dit soort verlies is nog weinig aandacht. De meeste mensen met wie we ons verhaal deelden, begrepen onze worsteling met het onderwijs niet. Toen we eenmaal de stap hadden gezet om naar een andere school te gaan, leken ze opgelucht adem te halen. Onderwerp gesloten.
Ik ben selectiever geworden in wat ik deel en met wie. Uit zelfbehoud. Het voelt als de beste keuze voor nu. We hebben een plek gevonden waar we ons zelf kunnen zijn, maar we staan ook meer alleen. Dat maakt me soms verdrietig. Het voelt als rouw. En soms ben ik boos. Dan vind ik het onrechtvaardig dat ons verhaal is verdwenen in een dossier, alsof er niets is gebeurd en niets van wordt geleerd. Een individueel verhaal in plaats van een signaal van een haperend systeem.
Een schoolwissel is zoveel meer dan een praktische verandering. Het betekent ruimte maken voor rouw en een nieuw begin, met een sterk rechtvaardigheidsgevoel en intense gevoelswereld onder je arm.
