Toen Sima mij vroeg een blog te schrijven over hoe het is om moeder van een thuiszitter te zijn, dacht ik eerst: nee! Maar al snel was ik het met haar eens dat dit verhaal ook verteld moet worden. Hoewel het bijna niet te beschrijven is, zou het goed zijn als meer mensen weten hoe het is om je kind ziek thuis te hebben. Want als het niet goed gaat met je kind, doet dat je wat. Als je kind steeds verder afglijdt en uiteindelijk zelfs zegt niet meer te willen leven, voel je je machteloos. Maar ook boos, gefrustreerd, niet begrepen, eenzaam, en nog veel meer. Ik wil met deze blog vertellen hoe ik de zoektocht ervaar, de zoektocht naar zorg, onderwijs, speelafspraakjes en begrip.

Hoe word je moeder van een thuiszitter?

Nee, geen stappenplan hier, ik kan het namelijk niemand aanraden. Soms lijkt het echter wel alsof mensen denken dat ik er onnodig voor kies mijn kind niet naar school te sturen. Dat er niets aan de hand is en hij gewoon naar school kan. Hoe anders is de waarheid.

Het begon zo goed op school. De juf vertelde aan het eind van de eerste week dat onze zoon zo geweldig goed meedeed en ook zo snel alles oppikte. Hij kende de liedjes en versjes al uit zijn hoofd en deed mee met de spelletjes en lesjes in de kring. Dat zien ze niet zo snel bij die kleintjes, die moeten meestal wel een paar weken wennen en de kat uit de boom kijken! Binnen drie weken had onze zoon echter geen zin meer in school. In de klas deed hij steeds minder mee en thuis werd hij steeds vaker driftig. Bovendien gaf hij aan dat school niet leuk was en werd het een steeds groter drama om hem naar school te krijgen. Toen we dit met de juf bespraken, werden onze zorgen niet gedeeld. We moesten niet teveel van hem verwachten, het was nog maar een jongste kleuter en het is normaal dat die nog niet mee doen en vooral observeren.

Het laatste wat ik wilde was een zeurouder zijn. Misschien heeft het wel tijd nodig, komt het plezier in school wel weer terug. We ploeterden voort, onze zoon was onzichtbaar in de klas, maar thuis ging het van kwaad tot erger. Op een gegeven moment wisten we niet meer wat we met onze zoon aan moesten.

Hoogbegaafd

Uit een IQ-test bleek dat onze zoon hoogbegaafd is. Hij had hier maar weinig van laten zien waardoor dit toch best als een verrassing kwam. Het gesprek met school was ronduit teleurstellend. Ja, men vond het rapport duidelijk: onze zoon was veel verder dan leeftijdsgenoten, des te meer reden om daar geen aandacht aan te besteden!

Na een overstap naar een andere school waar meer kennis over hoogbegaafdheid aanwezig was, leek het eerst weer een tijdje goed te gaan. Tot weer na een paar weken onze zoon aangaf school saai te vinden, hij steeds minder graag naar school ging en we uiteindelijk weer op het punt waren dat alleen met fysiek geweld onze zoon naar school te krijgen was. De vele gesprekken op school brachten geen verandering en de door ons ingezette zorg hielp ook maar weinig.

Zo modderden we weer voort tot onze zoon regelmatig aangaf niet meer te willen leven. Toen dat serieuze vormen aannam, heb ik hem thuisgehouden en afspraken gemaakt met huisarts, schoolarts, school, leerplichtambtenaar en de reeds betrokken behandelaars. Een lange weg omhoog begon…

Het bericht Even voorstellen: Alice Mattia verscheen eerst op Stichting iQ+.

Mijn zoon en ik zitten inmiddels heel lang thuis: hij gaat al vele maanden niet naar school en hierdoor heb ik geen werk meer. Toch keken ook wij erg uit naar de vakantie. Mijn zoon vindt het vooral heel fijn dat hij dan even net als alle andere kinderen kan zijn. In de speeltuin komen we nu ook ’s ochtends leeftijdgenoten tegen en niemand die vraagt of hij niet naar school moet. Ik vind het prettig even niets te hoeven regelen, geen gesprekken, geen afspraken. Zelfs mails kunnen wachten. Ze worden immers toch niet gelezen want in de onderwijswereld ligt tijdens de vakanties alles stil.

We nemen dan ook echt vakantie. Geen therapie- of coaching sessies, geen huiswerkopdrachten, wat later naar bed en wat meer tv dan normaal. Het doet ons beiden goed. Er is tijd voor gezellige activiteiten zoals museumbezoek, een theatervoorstelling, maar ook gewoon extra tijd voor samen spelen en samen lezen.

Toch geen vakantiegevoel

Ik geniet van de rust en het plezier wat we nu gelukkig weer met ons gezin kunnen beleven. Maar mijn hoofd komt niet tot rust. Daarbinnen blijft het stormen, allerlei mogelijke oplossingen, opties, dingen te regelen, misschien toch alvast mailen naar deze of gene? Onze situatie moet veranderen, zowel voor mijn zoon als voor mij. Het is niet goed om zoveel op elkaars lip te zitten. Mijn zoon wil normaal zijn en daarbij hoort voor hem ook naar school gaan. Ik wil ook weer werken en een normaal leven leiden zodat ook ik echt een vakantiegevoel kan hebben.

En dan is de vakantie weer voorbij. Ik maak me weer op voor een periode van veel regelen, veel reizen naar de verschillende begeleidingssessies en veel strijd. We zien ’s ochtends weer de kinderen uit de buurt naar school lopen en fietsen, sommigen met frisse tegenzin maar de meeste huppelend en enthousiast. Wij blijven thuis en proberen hier weer een ritme te vinden. De eerste huiswerksessie is een drama. Zoon reageert weer zo heftig op de verplichte opdrachtjes. Hoe moet hij ooit weer terug naar school? En hoe ga ik mijn geduld bewaren de komende weken? Het is zo lastig om naast moeder ook coach en leerkracht te moeten zijn!

Was het altijd maar vakantie!

Dat was misschien wel het fijnst aan de vakantie: ik was weer even gewoon moeder, alleen maar moeder en niets erbij! Dat wil ik weer altijd kunnen zijn. Dus ik zoek weer verder naar passende hulp en een school die het aandurft. En totdat we dit hebben gevonden probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat alle rollen te spelen die er van mij gevraagd worden: coach, leerkracht, vriendje, taxichauffeur, moeder.

Heb jij een thuiszitter en wil je sparren over de mogelijkheden of gewoon je verhaal kwijt? Neem dan contact met ons op of laat een reactie achter onder de blog of op facebook.

Het bericht Was het altijd maar vakantie! verscheen eerst op Stichting iQ+.

Toen mijn zoon nog maar heel klein was, heb ik een burn-out gehad. Een burn-out is iets heel aparts om mee te maken en ik durf wel te stellen dat je pas kunt begrijpen wat een burn-out betekent als je het zelf hebt ervaren. Het gaat niet over ‘een beetje moe zijn’, of ‘even lekker uitrusten en je kan er weer tegen aan’. Het ontwricht je hele leven. Van de ene op de andere dag kun je opeens de meest simpele taken niet meer uitvoeren. Ik kreeg bijvoorbeeld de meest eenvoudige maaltijd niet lekker bereid: de aardappels waren tot pap gekookt terwijl het vlees nog half rauw was.

Herkenning

In wat mijn zoon nu meemaakt als thuiszitter, herken ik veel uit mijn eigen ervaringen. Hij heeft lang geprobeerd zich staande te houden, zich aan te passen en te doen wat er van hem gevraagd werd. Toen dat niet meer ging, stortte hij in. Hij lag apathisch op de bank en had nergens zin in. Hij kon zich zelfs op tv-series niet concentreren en wilde liever op de tablet YouTube-filmpjes kijken. Ik hoorde hem elke paar minuten weer naar een ander filmpje schakelen, maar hij was tenminste even bezig. Eenvoudige taken die hij eerder best beheerste, zoals bijvoorbeeld aankleden, gingen nu uiterst moeizaam.

Het verschil tussen kinderen en volwassenen is dat minder duidelijk is wat een kind al wel beheerst en wat nog niet. Zo worden ontbrekende vaardigheden makkelijk aan een verbaal-performaal kloof geweten, terwijl dat wellicht helemaal niet terecht is. Verder is het heel onduidelijk wat er nu werkelijk speelt, omdat het kind de levenservaring nog niet heeft om zijn gevoelens te kunnen duiden, laat staan te verwoorden.

Herstel

Een ander groot verschil is de begeleiding naar herstel. Waar ik en mijn werkgever door de bedrijfsarts aan de hand werden genomen, is er voor het kind en de school niets geregeld. Mijn bedrijfsarts liet mij 4 weken volledig thuis, waarna ik weer met enkele uren per week moest beginnen. Mijn werkgever kreeg duidelijke instructies over wat er van mij verwacht mocht worden, met mij werden heldere doelen besproken die elke 2 tot 4 weken werden geëvalueerd en bijgesteld.  

Zwart gat

Hoe anders gaat het bij het kind. Het kind valt uit en…. er gebeurt niets. Ouders hebben de wettelijke plicht om voor het kind te zorgen, zij zijn verantwoordelijk voor het geestelijk en lichamelijk welzijn. Maar hun zorgvuldig geplande leven staat ineens op zijn kop nu het kind niet meer naar school en BSO kan. Hoe moeten zij dit opeens geregeld krijgen, sterker nog, hoe kúnnen zij weten hoe je dit zieke kind moet begeleiden? En dat dan ook nog onder het genot van alle eigen emoties die je als ouder ervaart als het niet goed gaat met je kind.

School heeft zorgplicht, maar ja… hoe vul je dat in als het kind niet naar school gaat? Bovendien is dit iets wat een school hopelijk niet vaak meemaakt en waar dus geen plan voor klaarligt. Huisarts, schoolarts en CJG lijken ook niet te weten welke hulp nodig is. En het kind? Tja, ik wist ook niet wat mij bij mijn burn-out overkwam. Hoe kan een jong kind het dan plaatsen? Kortom, het is één en al duisternis rondom het herstel van het kind.

Hulp

Gelukkig zijn kinderen veerkrachtig, ouders inventief, komt – na lang zoeken en veel hulp vragen bij diverse instanties – budget vrij en hulp op gang. Maar wat zou er veel gewonnen worden wanneer kind, ouders én school direct passende hulp krijgen, zoals ik heb gekregen bij het herstellen van een burn-out…

Het bericht Burn-out verscheen eerst op Stichting iQ+.

Iedere ouder herkent het wel: het bewust omgaan met de oh zo aantrekkelijke schermpjes is een behoorlijke uitdaging! Op fora lees ik regelmatig topics waarin de hoeveelheid en de inhoud van schermtijd wordt besproken en een rode draad daarbij is dat kinderen meer willen dan ouders gezond vinden en dat dit vaak veel strijd veroorzaakt. Ook wij worstelen hiermee, maar als ouders van een thuiszitter waarschijnlijk toch op een wat andere manier dan andere ouders.

Leerzame apps en filmpjes

Ooit was ik behoorlijk tegen tablet en TV voor jonge kinderen. Een half uurtje TV per dag vond ik echt heel veel en een tablet was al helemaal niet nodig! Maar ja, het is toch best wel makkelijk, dus ook ik ben gezwicht. Het koken gaat gewoon een stuk makkelijker als de kinderen stil zitten en niet constant om aandacht vragen. Ik ontdekte dat onze zoon ook best veel opstak van filmpjes kijken vooral omdat er ook veel leuke, leerzame filmpjes te vinden zijn. Later kwam er ook een tablet in huis en ook daarvoor vonden we leerzame apps. Dan voelt schermtijd opeens een stuk minder schadelijk.

Regels

Toen onze zoon nog naar school ging, waren de regels makkelijker te handhaven. Na schooltijd mocht er een half uurtje op de tablet gespeeld worden en tijdens het koken mocht de TV een half uur aan. Er was dan nog maar een uur of twee over om anders in te vullen. Uiteraard waren er discussies waarin onze zoon ook de troef van het leerzame gebruikte. Want zoals de meeste hoogbegaafde kinderen voelt ook hij feilloos aan waar zijn moeder gevoelig voor is.

Hele dag thuis

Nu ben ik blij als ik de schermtijd heb kunnen beperken tot een uur per dag. Dat is echt heel moeilijk, en lukt dus bijna nooit. Eerst kwam dit vooral doordat onze zoon niets anders kòn doen dan op de bank hangen en filmpjes kijken. Een spelletje op de tablet was een vooruitgang: dit vraagt in ieder geval wel een actieve houding, actie en reactie. Inmiddels kan hij zich wel weer redelijk normaal vermaken en willen we dus graag weer terug naar een normale hoeveelheid schermtijd.

Maar wat is dát lastig. Niet alleen is zoon er heel erg aan gewend geraakt en kan hij heel creatief zijn in het verzinnen van argumenten, ook ik vind het echt lastig om me aan de (door mij zelf bedachte) regels te houden. Want de dagen zijn behoorlijk lang als je, zoals wij, van ’s ochtends 7 tot ’s avonds 18 uur samen bent zonder duidelijk programma en elke dag op andere tijden afspraken hebt buiten de deur.

Homescholing

Om toch een soort van ritme te creëren en om vaardigheden te oefenen zijn we thuis wel bezig met een soort homescholing. Ik ben geen juf en zoon houdt niet van schools leren. Dus naast projecten als “Vulkanen” en “Planeten”, waarbij we elkaar heerlijk onder de papier-maché kliederen, werken de leerzame apps eigenlijk nog het best. En hop, daar zit onze zoon dus toch weer meer aan een beeldscherm gekluisterd.

Oppas

Maar de belangrijkste reden waardoor het me vaak niet lukt om de gewenste limiet te handhaven is toch wel het feit dat de tablet en de TV de ideale ad-hoc oppas zijn. Als moeder van een thuiszitter heb je veel te regelen, mailen, bellen, formulieren in te vullen etc. En bij al deze activiteiten is het niet wenselijk dat onze zoon hier iets van meekrijgt. Gelukkig is er dan altijd nog de TV of tablet om zijn aandacht vast te houden!

Het bericht TV en tablet verscheen eerst op Stichting iQ+.

Velen van jullie zullen het wel herkennen. Als je erachter komt dat je kind hoogbegaafd is, dan kijk je opeens heel anders tegen diverse keuzes aan. Of je nu voor je peuter een goede school zoekt, of een andere school voor je oudere kind, er spelen andere zaken mee. Wij staan nu voor de vierde schoolkeuze. Toegegeven, de eerste telt eigenlijk niet mee. Onze zoon was toen pas 1 en door verhuizing was ruim een jaar later een nieuwe schoolkeuze nodig. Ik vond het interessant om te merken dat, zelfs al hadden we toen nog geen idee van hoogbegaafdheid, onze ideeën omtrent school bij de tweede keer kiezen al behoorlijk veranderd waren.

Eerste school

De school waar onze zoon zijn schoolcarrière begonnen is, hebben we weloverwogen gekozen. Het was een school met een visie, een duidelijk didactische filosofie, klassikaal systeem, veel aandacht voor het welbevinden van het kind en de totale ontwikkeling tot evenwichtig mens. En we waren tevreden, we zagen dat dit geen loze beloftes waren, maar dat het daadwerkelijk in de dagelijkse praktijk werd toegepast. De teleurstelling was dan ook erg groot toen al gauw bleek dat onze zoon het er helemaal niet naar zijn zin had. Een IQ-test wees uit – tot ieders verbazing – dat hij hoogbegaafd is en externe specialisten adviseerden ons om naar een andere school uit te kijken. Na gesprekken met school kwamen we tot de conclusie dat zij onze zoon niet konden bieden wat hij nodig heeft en zo kwamen we voor een nieuwe schoolkeuze te staan.

Tweede school

Bij deze keuze hebben we ons laten leiden door heel andere aspecten: we gingen op zoek naar een school die kennis had van en ervaring met hoogbegaafde kinderen. De tweede school van onze zoon viel helaas tegen. Onze zoon kwam steeds slechter in zijn vel en gesprekken leverden vrijwel geen verandering op. We merkten weinig van de beloofde kennis over hoogbegaafdheid, of in ieder geval was er onvoldoende kennis over hoogbegaafde kinderen met problemen zoals faalangst en asynchrone ontwikkeling. Onze zoon ging, na een heel moeilijke periode van veel ziek zijn en structureel 1 à 2 dagen per week thuisblijven, afgelopen voorjaar helemaal niet meer naar school. Achteraf gezien hebben we veel te lang doorgemodderd en hadden we hem eerder thuis moeten houden. Het herstel is moeilijk, zwaar voor het hele gezin en duurt lang. Na een maand of 4 werd een voorzichtige lijn omhoog gevonden en inmiddels gaat het gelukkig weer een stuk beter met onze zoon. Maar we zijn er nog lang niet. En toch moeten we nu wel aan re-integratie op school gaan denken.

Derde school

Nu staan we dus voor nieuwe keuzes. Blijven we bij de huidige school, de school waar het zo mis ging? Of gaan we weer op zoek naar een nieuwe school? En dan, waar letten we deze keer op? Tot nu toe zijn we nog niet zo succesvol gebleken in het vinden van een school waar onze zoon op zijn plek kan zijn. Aan de ene kant zijn we wijzer en weten we nu beter wat hij nodig heeft, aan de andere kant is daardoor ook duidelijker geworden dat onze zoon teveel afwijkt van het gemiddelde om ergens echt bij te passen. Onze verwachtingen zijn inmiddels bijgesteld. We zoeken niet meer de “beste school” voor onze zoon maar naar de “meest passende school”.

Onzekerheid

Hoe kies je een school voor je kind? Waar doe je goed aan? Met nieuwe inzichten, andere verwachtingen, extra zorg en de zekerheid dat het nooit optimaal zal worden, voelt het als een onmogelijke opgave. En daarnaast zijn er nog zoveel factoren waar je geen invloed op hebt. Het lijkt wel een loterij. Ik hoop dat we deze keer het winnende lot trekken…

Het bericht Schoolkeuze verscheen eerst op Stichting iQ+.

Mijn laatste blog voor dit jaar. Een heel bijzonder jaar met vele, diepe dalen, maar ook mooie momenten en nieuwe ontdekkingen. Voor ons begon 2018 zwaar. Na maanden praten op school zonder resultaat hadden we ons voorgenomen om het in het nieuwe jaar anders te gaan doen. We zouden ons niet meer met een kluitje het riet in laten sturen, maar nu er echt voor zorgen dat school ons serieus zou gaan nemen. Desnoods met een vuist op tafel slaan als dat nodig was om gehoord te worden. Onze zoon stond al een tijdje uit, wilde niets meer en liet niets zien. We dachten dat het niet meer slechter kon.

Teleurstelling

Zo begonnen we aan 2018, met gesprekken op school die in eerste instantie hoopvol waren. Maar de beloften werden niet waargemaakt. Zoon bleek nog verder weg te kunnen zakken, met nog minder vreugde, nog minder zelfvertrouwen, nog minder initiatief. Hij stopte helemaal met spelen. En ruim voordat de eerste helft van het nieuwe jaar erop zat hadden we een zielig vogeltje thuis op de bank hangen. Onze voornemens ten spijt, het lukte ons niet om het beter voor onze zoon te maken.

Hoop

In de tweede helft van het jaar ging het gelukkig steeds beter met onze zoon. Nu kwam voor mij de schok pas. Wat is onze zoon enorm beschadigd geraakt, en wat is het herstel lastig. Met hard werken  komen we in een positieve spiraal waarbij de puzzelstukjes langzaam steeds meer op hun plek vallen. Zoon stelt zich meer en meer open, durft weer uitdagingen aan te gaan, hoe klein in het begin ook. Hij zoekt weer contact met andere kinderen.

Zo eindigt 2018 voor ons heel veel positiever dan het begon. Dat klinkt misschien gek, want onze zoon gaat nog niet naar school. Maar we durven langzaam aan weer een beetje hoop te hebben. Of onze zoon ooit normaal naar school kan gaan, dat weten we nog niet. We gaan in ieder geval in het nieuwe jaar toewerken naar re-integratie. Uiteraard hopen we dat dit goed zal gaan, dat we met de juiste hulp ervoor kunnen zorgen dat onze zoon met plezier naar school gaat en vriendjes gaat maken.

Leerzaam

Voor mij is 2018 een heel leerzaam jaar geweest. Ik besef nu dat er voor mijn zoon meer moet gebeuren dan een school alleen kan organiseren. Dat kennis van hoogbegaafdheid minder belangrijk is dan de wil om echt naar een kind te kijken. Ook heb ik geleerd dat onze zoon eigenlijk heel goed laat zien of aanpassing werkt of niet, als je bereid bent om tussen de regels door lezen. Ik begrijp nu dat een out-of-the-box-oplossing nodig kan zijn, waarbij school, externe plusklas, thuisonderwijs of privéonderwijs gecombineerd moet worden om tot echt maatwerk te komen. Voor mezelf heb ik ontdekt dat ik meer kan dan ik dacht, meer durf dan ik dacht. Ik ben zelfs deze blog begonnen!

2019

Het nieuwe jaar start weer heel spannend, maar: positief. Onze zoon is toe aan de volgende stap, het is nu aan ons om dit mogelijk te maken. Lukt het ons om een nieuwe school te vinden? Hoe zal de re-integratie eruit gaan zien? Ik heb me in ieder geval voorgenomen om sneller te handelen, minder op zijn beloop te laten.  En door alle mooie initiatieven van stichting IQ+ staan we er niet alleen voor.

Ik wens iedereen een positief en leerzaam nieuw jaar!

Het bericht Terugblik op 2018: wat een heftig jaar! verscheen eerst op Stichting iQ+.

Onze zoon zit nu al behoorlijk lang thuis. In het begin was het goed dat hij alle rust kreeg die hij nodig had. Maar inmiddels is hij al zeker vanaf de zomervakantie toe aan nieuwe stappen. Hij heeft behoefte aan uitdaging, sociaal contact, hij wil weer leren en hij wil vooral weer ergens bij horen.

Al vóór de zomervakantie waren we begonnen met het zoeken naar een andere school en we hebben er een flink aantal bezocht of telefonisch benaderd. Bij veel scholen werd al direct gezegd dat ze vol zijn voor zij-instromers. Bij doorvragen werd duidelijk dat men daarmee meestal bedoelt dat ze al teveel zorgleerlingen in de betreffende klassen hadden om onze zoon aan te kunnen nemen, gezien zijn zorgbehoefte.

School gevonden

Uiteindelijk hebben we wel een school gevonden die aan een aantal belangrijke behoeften van onze zoon kan voldoen en die bereid is met ons het gesprek aan te gaan over de mogelijkheden. En we zijn blij verrast door de betrokkenheid van deze school, hun zorgvuldigheid, hun vragen en hun openheid. Wat voelt dat prettig en bijzonder! Wat zou het fijn zijn als onze zoon mag opbloeien door alle kansen die hij hier kan krijgen! Stel je voor dat hij hier vriendjes krijgt en weer met plezier naar school zal gaan!

In het belang van het kind

De school neemt haar taak zeer serieus en wil goed onderzoeken of zij onze zoon echt kunnen bieden wat hij nodig heeft. Want iedereen vindt dat het deze keer goed moet gaan. Ze stellen duidelijk het kind voorop en juist daardoor twijfelen ze er nu aan of ze wel de meest passende plek voor onze zoon kunnen zijn. Hun argumenten zijn goed, ook wij zien die mogelijke struikelpunten. Maar oh wat vinden we het lastig om dit te horen. Bij andere scholen hadden we meestal al snel het idee dat het wel goed was dat ze niet verder met ons in gesprek gingen. Juist bij deze school, die zo goed naar de leerling kijkt, die naar de mogelijkheden van het kind kijkt en praat over kansen, juist deze school geeft ons het idee dat er mogelijkheden zouden kunnen zijn voor onze zoon. Dat een gewone schoolcarrière voor hem bereikbaar wordt.

Spannende tijd

Het is een spannende tijd voor ons. Zal deze school genoeg mogelijkheden zien om hun twijfels aan de kant te kunnen zetten? We hopen het heel erg! Maar dan, hoe gaat het maatwerkprogramma er voor onze zoon uitzien? Hoe kunnen we hem erbij betrekken en hem voorbereiden op wat komen gaat? Kunnen we het in de opbouwfase logistiek rond krijgen en dan ook nog genoeg rekening kunnen houden met de andere gezinsleden?

En als het antwoord toch een nee wordt, wat dan?

Het bericht Zoeken naar een nieuwe school verscheen eerst op Stichting iQ+.

Heel lang al, eigenlijk al jaren, maken we ons zorgen over onze zoon. Het zal jullie niet zijn ontgaan. En door al die zorgen zouden we bijna vergeten dat we nóg een kind hebben. Dit kind is anders dan onze eerste, tenminste: dat dachten we steeds. Maar nu we voor kind 1 de zaken steeds beter onder controle krijgen, komen we toch tot de conclusie dat ook nummer 2 wel de nodige speciale aandacht behoeft. Ook dit kind heeft een ontwikkelingsvoorsprong, en laat hiervan steeds meer zien. Nu kunnen we er niet meer omheen dat we daar rekening mee moeten houden in de voorbereidingen voor de start op een school.

Schoolkeuze

De meeste mensen gaan niet opnieuw scholen bekijken voor het tweede kind: dit kind volgt gewoon de oudere broer of zus. Maar onze oudste zit thuis en op basis van wat we nu van de tweede zien, passen beide eerdere scholen ook niet goed bij ons tweede kind. Hoe kies je een school als blijkt dat de school waar de peuter destijds ingeschreven hebben nu niet passend meer lijkt?

Door onze zoektocht voor onze thuiszitter kennen we nu best wat scholen in onze omgeving en we hebben wel een wensenlijstje klaar voor nummer 2. Dus het plan was om eerst maar eens te gaan bellen voor een afspraak, zodat we konden ervaren hoe preventief scholen te werk willen gaan, en vragen konden stellen als: “Hoe kijken jullie aan tegen een ontwikkelingsvoorsprong in groep 1 en is vervroegd instromen misschien mogelijk?” Helaas kwamen we niet eens aan een inhoudelijk gesprek toe: alle scholen in de omgeving zijn al vol, zelfs op de wachtlijsten is geen plek! “U bent ook wel aan de late kant mevrouw, de meeste kinderen worden voor hun eerste verjaardag ingeschreven.” In een systeem met volle wachtlijsten blijkt weinig ruimte voor voortschrijdend inzicht.

En nu?

Tja, dat weten we dus niet! Onze zoekcirkel vergroten? Harder aandringen op een gesprek? We hadden zo gehoopt dat we nu bij onze tweede beter voorbereid aan het onderwijsavontuur konden beginnen, dat we konden voorkomen dat ook dit kind beschadigd raakt door niet passend onderwijs. Hoe? Dat weten we nog niet precies. Maar een goed gesprek met de school van onze keuze hoort er in ieder geval bij, en daarnaast zouden we graag vooraf bepalen of er al direct bij de start speciale aandacht nodig is. Of wellicht is eerder starten een optie?

Preventie

Want wat zouden we graag voorkomen dat onze tweede moet doormaken wat onze oudste heeft doorstaan. En dan moeten we in ieder geval ervoor zorgen dat onze tweede niet het gevoel hoeft te krijgen dat het zich moet aanpassen, maar dat het zich mag verwonderen, het steeds nieuwe dingen mag leren, mag spelen met letters en cijfers en genoeg ontwikkelingsgelijken zal ontmoeten.

Wat zouden jullie doen?

Het bericht Nummer 2 verscheen eerst op Stichting iQ+.

Met een thuiszitter wil je toch zo nu en dan wat nuttigs doen. Nou ben ik niet zo bang voor cognitieve achterstanden – onze zoon loopt ver genoeg voor – maar er zijn wel aspecten waar ik graag van zou willen dat hij daar makkelijker mee om kan gaan. Op school leren ze toch allerlei vaardigheden die steeds belangrijker worden naarmate de schoolcarrière vordert: concentratie, doorzettingsvermogen, taakgerichtheid, taakinitiatie, etc. etc. Dus ik heb zo op de meeste werkdagen wel een paar plannetjes om samen met mijn zoon aan te werken.

Oefenen

Aan een hoop vaardigheden kunnen we wel creatief werken. Met projecten en spelletjes spelen, oefenen we veel nuttige executieve functies zonder dat zoon het als werken ervaart en daar zien we dan ook steeds meer resultaat van. Maar zodra het ook maar een beetje op een schools werkje gaat lijken, dan klapt onze zoon volledig dicht. In het spel en per ongeluk krijgen we zo nu en dan een klein beetje inzicht in wat onze zoon kan. Maar vraag je hem iets, dan komt er niets uit!

Verwarrend

Een kort 3 of 4 letterwoord leest hij zomaar als iets heel langs – staat er bijvoorbeeld b-oo-t, dan verbaast hij ons niet meer met zijn “onderzeeër!” Dit soort antwoorden wisselt hij af met “weet ik niet!” en “ik kan het niet!”.

Bij didactisch onderzoek is toch naar voren gekomen dat hij kan lezen, wat ons vermoeden bevestigde. Dus borgen we eerst bepaalde informatie (brieven bijvoorbeeld) voor de zekerheid op als we niet wilden dat zoon dit mogelijk zou lezen, nu weten we zeker dat we voorzichtig moeten zijn. Maar met het voorlezen van ons tweede kind uit de kleuter-samenleesboekjes, doet oudste zoon steevast alsof hij nog niets van lezen begrijpt. Het gekke is dat hij helemaal niet mee hoeft te doen met het voorlezen van ons tweede kind, dat wil hij zelf. Er is geen druk, er is geen noodzaak tot presteren, het is niets anders dan een gezellig samenlezen. Hij speelt het toneelstuk erg overtuigend en soms lijkt hij de hele dag bezig te zijn met het bouwen aan zijn niet-lezende personage.

Frustratie

Vaak kan ik er luchtig naar kijken. Ik vind het dan vooral vervelend voor onze zoon dat hij het zichzelf zo moeilijk maakt, maar ik weet – het komt vanzelf. Soms echter ervaar ik enorme frustratie: waarom doet hij nou zo ingewikkeld! Het leven wordt zoveel makkelijker als hij gewoon openlijk leest. Er is zoveel meer mogelijk op het vlak van uitdagen en hij hoeft dan niet steeds weer een toneelstukje op te voeren. Het kost ons allemaal zoveel energie, onze zoon waarschijnlijk nog het meest!

Op die momenten maak ik me ook veel zorgen: hij zal toch wat moeten gaan laten zien. Hoe kan hij anders ooit op een school gaan functioneren?

Voor de gek

Vaak vraag ik me af: wie neem je nou in de maling? Want dat hij ons niet wil laten zien wat hij kan, ok, dat kan ik nog wel begrijpen. Ik kan mij voorstellen dat hij bang is dat hij meer moet gaan presteren, niet meer onder werken uit kan, als hij laat zien dat hij kan lezen. Maar waarom hij dan zo veel moeite doet om te doen alsof hij het echt niet kan, ik kan daar geen winst voor hem inzien. Zou hij het soms zelf willen geloven?

Het bericht Thuisonderwijs verscheen eerst op Stichting iQ+.

Er is veel te doen over de rol van ouders bij schoolgaande kinderen. In tv- en radioprogramma’s, in kranten en op social media wordt aandacht besteed aan dit thema, waarbij deskundigen op allerlei gebied hun mening verkondigen alsof het om wetenschappelijk aangetoonde feiten gaat. Ik weet dat deze artikelen niet over mij persoonlijk gaan, maar toch raakt het me enorm. Ik vraag me vaak af of de betreffende deskundige al wel eens überhaupt in de buurt van een school is geweest en met echte ouders en leerlingen gesproken heeft.

Dwang

Zo kwam er op Facebook een artikel voorbij waarin onderwijsadviseur Bieneke Nienhuis ouders van kinderen die niet naar school willen ervan beschuldigt dat ze het er zelf naar maken. Er was onder meer te lezen: ‘… Allerlei dingen die de school een onprettige plek maken, een plek om te vermijden dus. En als ouders dat dan belonen door het kind toe te staan thuis te blijven en het daar ook nog gezellig maken, dan wordt schoolangst beloond en bekrachtigd en is schoolweigering een feit.’

Alsof ouders van thuiszitters bij de eerste pruillip hebben gezegd: “Oh jee, is het even niet zo leuk op school? Blijf dan maar thuis hoor, eten we lekker een taartje samen, kijken een leuke film en daarna mag je zo lang als je wilt op de tablet! Ben je nu weer blij?” Gelukkig geeft mevrouw Nienhuis ook advies: “Ouders moeten […] het thuis zo onaangenaam mogelijk maken….” Ja daar kunnen we wat mee! Had ik dat maar 2 jaar geleden geweten, dan had ik mijn leuke baan nog kunnen behouden!

Curlen

Ook in de discussie over curlingouders, naar aanleiding van een aflevering van De Luizenmoeder, laten naar mijn idee deskundigen zien dat ze eigenlijk helemaal niet zo goed weten waar ze het over hebben. Iedereen wijst maar naar de ouders die hun kinderen willen beschermen voor elke tegenslag op school, maar niemand die zich afvraagt wat nu eigenlijk de reden is dat zoveel kinderen zoveel tegenslag op school ervaren. Ik kan er soms heel boos om worden. Neem nu bijvoorbeeld dit artikel, op zich een redelijk stuk met naar mijn idee goede argumenten voor het leereffect van een teleurstelling voor een kind, maar dan volgt de zin: “Curlingouders gaan op hoge poten naar school om iets voor hun kind af te dwingen of recht te zetten…”

Werkelijkheid

Bij de ouders van thuiszitters die ik gesproken heb gaat het wel anders. Het kind geeft al maanden aan dat het niet goed gaat op school, met diverse signalen zoals met woorden, met gedrag, slecht slapen en uiteindelijk ook lichamelijke klachten. Het naar school brengen wordt steeds lastiger, eerst is er alleen verbaal verzet maar uiteindelijk vecht het kind alsof zijn leven ervan afhangt. Toch blijven ouders het kind naar school dwingen, omdat dat nu eenmaal hoort en omdat ze in gesprek zijn met school en hopen op een positieve wending. Ik heb zelf meer dan eens in een heftig gevecht met mijn zoon gedacht: “Wat nu als iemand dit ziet en er melding van maakt?”

Ben ik een curlingouder?

Het is ook nooit goed En ik dan? Ben ik een curlingmoeder? Ja, ik heb zeker teveel voor mijn zoon gedaan, dingen zoals jas op de kapstok hangen en helpen met zijn schoenen. Ik merkte pas wat het effect van al die zorgzaamheid is toen ik er – op advies- mee stopte. Maar is het curlen als je bij de juf voorzichtig probeert aan te kaarten dat zoonlief te weinig uitdaging aangeboden krijgt? Als je je zorgen probeert te delen over slapeloze nachten en lichamelijke kwalen? Als je juist vraagt om hóbbels op de weg, omdat hij nu zo makkelijk over het gladde oppervlak van het gemiddelde niveau glijdt en daardoor zo weinig leert? Of ben je dan gewoon een pushende moeder die te hoge eisen aan haar nog zo jonge kind stelt? En zo is het dan toch weer mijn schuld dat mijn zoon een thuiszitter werd.

Het bericht Ouders in de media verscheen eerst op Stichting iQ+.