Blogs & Babbels

Iedere week verschijnt er een blog over het wel en wee van HB(moed)ers. Alice Mattia, Lisette de Bruijn en Mendy van Koppen nemen je mee in hun wereld van hoogbegaafdheid.

Lisette de Bruijn

Even voorstellen...

Alweer een organisatie die iets doet met hoogbegaafdheid… Dat dacht ik toen ik over stichting iQ+ hoorde. Heel onaardig, ik weet het. Maar ik zie soms door de bomen het bos niet meer met al die experts op het gebied van hoogbegaafdheid. En nu kwam er nog een stichting bij? Al snel moest ik mijn mening bijstellen. stichting iQ+ is juist een stichting die iedereen dichter bij elkaar probeert te brengen. Een stichting die wil zorgen dat ouders de goede hulpverlener vinden, makkelijker de weg weten naar school en instanties daar omheen, en zich hard maken voor een beleid ten aanzien van hoogbegaafdheid. Tel daarbij het succesvolle symposium van afgelopen maart bij op, en ik was verkocht. Voor deze stichting wil ik graag iets betekenen! Zo kwam ik in contact met stichting iQ+, en vroeg ik of ik iets voor de stichting zou kunnen betekenen. Nou dat wisten ze daar wel: blogs schrijven. En laat schrijven nou net mijn passie zijn…

Ik ben Lisette, 33 jaar, en woon in de Lier. Ik ben echoscopiste, tuindersvrouw en heb een uit de hand gelopen hobby: schrijven. Misschien ken je me wel van mijn website www.lisetteschrijft.nl. Dan weet je ook dat hoogbegaafdheid als een rode draad door ons leven loopt. Zelf kreeg ik de diagnose als zesjarige, in een tijd waarin nog weinig bekend was over hoogbegaafdheid. De overduidelijke uitslag heb ik zwart op wit op een velletje uit de typemachine. Ik sloeg een klas over en dat was dat: we hadden het er niet meer over.

Door de jaren heen is er veel veranderd. Hoogbegaafdheid is bekender dan vroeger, het taboe wordt stukje bij beetje doorbroken. Toch is er nog veel werk te verzetten. Ik wil graag helpen hoogbegaafdheid nog beter op de kaart te zetten. Zorgen dat ouders en kinderen makkelijker toegang krijgen tot hulpverlening en zich niet zo eenzaam voelen in hun zoektocht. Als hoogbegaafde heb ik me vaak eenzaam gevoeld, en hoewel ik dat gevoel wat had weggestopt, kwam dat weer keihard boven toen mijn kinderen begonnen vast te lopen op school. De geschiedenis herhaalde zich.

Mijn kinderen zijn inmiddels 10, 7 en 6 jaar. In de afgelopen jaren hebben we te maken gehad met onderpresteren, versnellen, faalangst, vervroegd instromen en nog veel meer. Genoeg om een heleboel blogs aan te wijden. Blogs waar je je als lezer misschien in kan herkennen, of die je kunnen helpen de juiste weg te vinden. Ik heb er zin in!

Lisette de Bruijn

Mendy van Koppen

Even voorstellen…

Dertig jaar was ik, toen het woord ‘hoogbegaafd’ mijn leven veranderde.
Dat klinkt behoorlijk melodramatisch, maar toch durf ik dat te beweren.
Er lijkt een ‘voor’ en een ‘na’ de ontdekking op de stoel bij de zoveelste psycholoog destijds. Ik realiseerde me: ‘Ik ben niet gek, ik ben blijkbaar hoogbegaafd’. De boeken die ik vervolgens opzoog over dit onderwerp leken een blauwdruk van mijn leven. Wat een verademing; vele puzzelstukjes vielen op zijn plaats. Alles klopte, en de herkenning zorgde voor tranen van kaft tot kaft. Op de hoge intelligentie na dan, want daar was ik bij mezelf nog niet zo zeker van. Ironisch genoeg schijnt dat dan weer typisch hb te zijn; om dat in twijfel te trekken;)

Mijn ‘diagnose’ is nu vier en een half jaar geleden en ik sta sindsdien anders in het leven.
Met ook letterlijk een ander spiegelbeeld.
In de blogs die ik jullie zal voorschotelen zal van alles voorbij komen op het gebied van hoogbegaafdheid. Stukjes van mijn verhaal. Net als actualiteiten. Misschien wel jouw verhaal? Of ervaringen op scholen. Maar ook de zoektocht naar de juiste randvoorwaarden in de opvoeding van mijn kinderen.
Dat hoogbegaafdheid behoorlijk erfelijk is zie ik veel om mij heen. Alleen al de ‘crew’ van de stichting vermenigvuldigt het aantal hb’ers in het Westland flink!

Mijn grote liefde Evert en ik wonen met onze drie geweldige rovertjes van acht, vijf en één jaar in Naaldwijk.
Drie hele verschillende karaktertjes, met elk zo hun eigen uitdagingen voor zichzelf, voor de juf en voor ons;)
De oudste is onlangs op verzoek van school getest en mijn onderbuikgevoel werd daarmee bevestigd.

Zonder twijfel voelde ik dat ik me graag wilde inzetten voor stichting iQ+.
Super dat ik de kans krijg op verschillende manieren mijn steentje bij te dragen voor het hoogbegaafde kind.
Ondanks dat nu ‘publiekelijk’ schrijven en praten over hoogbegaafdheid voelt als een soort ‘coming out’, ben ik ervan overtuigd dat dit goed en nodig is. Het beeld over hb is namelijk nog lang niet altijd kloppend.
Wij als stichting hebben een missie, dus wees gewaarschuwd; want hoogbegaafden op een missie… die zijn lastig tegen te houden

Mendy van Koppen

 

Alice Mattia

Even voorstellen...

Toen Sima mij vroeg een blog te schrijven over hoe het is om moeder van een thuiszitter te zijn, dacht ik eerst: nee! Maar al snel was ik het met haar eens dat dit verhaal ook verteld moet worden. Hoewel het bijna niet te beschrijven is, zou het goed zijn als meer mensen weten hoe het is om je kind ziek thuis te hebben. Want als het niet goed gaat met je kind, doet dat je wat. Als je kind steeds verder afglijdt en uiteindelijk zelfs zegt niet meer te willen leven, voel je je machteloos. Maar ook boos, gefrustreerd, niet begrepen, eenzaam, en nog veel meer. Ik wil met deze blog vertellen hoe ik de zoektocht ervaar, de zoektocht naar zorg, onderwijs, speelafspraakjes en begrip.

Hoe word je moeder van een thuiszitter?

Nee, geen stappenplan hier, ik kan het namelijk niemand aanraden. Soms lijkt het echter wel alsof mensen denken dat ik er onnodig voor kies mijn kind niet naar school te sturen. Dat er niets aan de hand is en hij gewoon naar school kan. Hoe anders is de waarheid.

Het begon zo goed op school. De juf vertelde aan het eind van de eerste week dat onze zoon zo geweldig goed meedeed en ook zo snel alles oppikte. Hij kende de liedjes en versjes al uit zijn hoofd en deed mee met de spelletjes en lesjes in de kring. Dat zien ze niet zo snel bij die kleintjes, die moeten meestal wel een paar weken wennen en de kat uit de boom kijken! Binnen drie weken had onze zoon echter geen zin meer in school. In de klas deed hij steeds minder mee en thuis werd hij steeds vaker driftig. Bovendien gaf hij aan dat school niet leuk was en werd het een steeds groter drama om hem naar school te krijgen. Toen we dit met de juf bespraken, werden onze zorgen niet gedeeld. We moesten niet teveel van hem verwachten, het was nog maar een jongste kleuter en het is normaal dat die nog niet mee doen en vooral observeren.

Het laatste wat ik wilde was een zeurouder zijn. Misschien heeft het wel tijd nodig, komt het plezier in school wel weer terug. We ploeterden voort, onze zoon was onzichtbaar in de klas, maar thuis ging het van kwaad tot erger. Op een gegeven moment wisten we niet meer wat we met onze zoon aan moesten.

Uit een IQ-test bleek dat onze zoon hoogbegaafd is. Hij had hier maar weinig van laten zien waardoor dit toch best als een verrassing kwam. Het gesprek met school was ronduit teleurstellend. Ja, men vond het rapport duidelijk: onze zoon was veel verder dan leeftijdsgenoten, des te meer reden om daar geen aandacht aan te besteden!

Na een overstap naar een andere school waar meer kennis over hoogbegaafdheid aanwezig was, leek het eerst weer een tijdje goed te gaan. Tot weer na een paar weken onze zoon aangaf school saai te vinden, hij steeds minder graag naar school ging en we uiteindelijk weer op het punt waren dat alleen met fysiek geweld onze zoon naar school te krijgen was. De vele gesprekken op school brachten geen verandering en de door ons ingezette zorg hielp ook maar weinig.

Zo modderden we weer voort tot onze zoon regelmatig aangaf niet meer te willen leven. Toen dat serieuze vormen aannam, heb ik hem thuisgehouden en afspraken gemaakt met huisarts, schoolarts, school, leerplichtambtenaar en de reeds betrokken behandelaars. Een lange weg omhoog begon…

Alice Mattia

Blogs & babbels